Дар замони муосир ҷавонон неруи асосии пешбарандаи ҷомеа ба ҳисоб мераванд. Онҳо бо донишу ҷаҳонбинии нав, рӯҳияи созанда ва неруи бузурги худ метавонанд дар рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии кишвар саҳми арзанда гузоранд. Ҷавонон қишри фаъолтарини ҷомеа буда, ҳамеша ба навовариҳо, пешрафт ва тағйирот майл доранд.

Имрӯз ҷаҳони муосир босуръат рушд мекунад ва технологияҳои нав нақши муҳимро дар ҳаёти инсон мебозанд. Дар чунин шароит, ҷавонон бояд донишҳои замонавиро аз худ намуда, ба омӯзиши фанҳои муосир, истифодаи технологияҳои иттилоотӣ ва омӯзиши забонҳои хориҷӣ диққати ҷиддӣ диҳанд. Танҳо бо чунин омодагӣ онҳо метавонанд дар бозори меҳнат рақобатпазир бошанд ва ҷойи сазовор пайдо намоянд.

Ҳукумати кишвар барои рушди ҷавонон шароитҳои мусоид фароҳам овардааст: таъсиси донишгоҳҳо, барномаҳои дастгирии ҷавонон ва имкониятҳои васеи таҳсил аз ин қабил мебошанд. Аз ин рӯ, ҷавонон бояд аз ин имкониятҳо самаранок истифода бурда, сатҳи дониш, малака ва ҷаҳонбинии худро пайваста баланд бардоранд.

Иштироки ҷавонон дар чорабиниҳои илмӣ, фарҳангӣ, варзишӣ ва иҷтимоӣ низ аҳамияти калон дорад. Ин гуна фаъолиятҳо на танҳо ба рушди истеъдодҳо мусоидат мекунанд, балки дар ташаккули шахсияти комил, масъулиятшинос ва ватандӯст низ нақши муҳим доранд. Ҷавононе, ки фаъол ҳастанд, ояндаи ҷомеаро бо масъулият ва боварӣ бунёд мекунанд.

Ҳамчунин, ҷавонон бояд арзишҳои миллӣ, анъанаҳо ва фарҳанги миллии худро пос доранд ва онро ба насли оянда интиқол диҳанд. Зеро ҳифзи ҳувияти миллӣ яке аз вазифаҳои муҳими ҳар як ҷавон ба ҳисоб меравад.

Дар хулоса метавон гуфт, ки ҷавонон ояндаи миллатанд. Пешрафт ва шукуфоии ҷомеа аз сатҳи дониш, фаъолият ва масъулияти онҳо вобастагии калон дорад. Аз ин рӯ, сармоягузорӣ ба ҷавонон, сармоягузорӣ ба ояндаи дурахшони давлат мебошад.

 

Ҳабибулло ИКРОМОВ,

донишҷӯи курси 3-юми ихтисоси 125010728 факултети иқтисод ва идоракунии давлатӣ