Аз силсилаи “НОМОВАРОНИ ДДМИТ”

Суҳбати ихтисосии сардори шуъбаи иттилоот ва нашрияи Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон Муҳаммадалӣ Очилдиев бо донишҷӯи курси чоруми ихтисоси идораи давлат ва ҳуқуқи факултети менеҷмент ва ҳуқуқи иқтисодӣ Шоҳимардонзода Муҳаммад Азаматшоҳ

Баъзе ҷавонон бо як дастовард шинохта мешаванд, бархеи дигар бо пайгирии пайвастаи дониш, фарогирии ҷаҳонбинии васеъ ва талоши ҳамешагӣ барои расидан ба ҳадафҳои баланд. Аммо ҷавононе низ ҳастанд, ки дар онҳо дониши касбӣ, китобдӯстӣ, маърифати ҳуқуқӣ ва худшиносии миллӣ ба ҳам омада, заминаи ташаккули шахсияти созандаро фароҳам меоранд.

Шоҳимардонзода Муҳаммад Азаматшоҳ аз ҷумлаи чунин ҷавонони фаъолу ҷӯё мебошад. Ӯ, ки дар курси чоруми ихтисоси идораи давлат ва ҳуқуқи Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон таҳсил мекунад, дар чандин озмуну олимпиадаҳои ҷумҳуриявӣ иштирок намуда, бо донишу маҳорати худ ба натиҷаҳои назаррас ноил гардидааст. Аз ғолибияти озмуни ҷумҳуриявии «Беҳтарин донандаи Конститутсия» то ба даст овардани ҷойи сеюм дар олимпиадаи ҷумҳуриявии ҳуқуқшиносӣ, аз дарёфти стипендияи президентӣ то иштироки фаъолона дар озмуни ҷумҳуриявии «Донандаи беҳтарини асарҳои Пешвои миллат» — ҳар кадоми ин дастовардҳо гувоҳи ҷиддияти ӯ дар роҳи донишандӯзӣ мебошанд.

Муҳаммад Шоҳимардонзода то имрӯз 25 асари Пешвои миллатро мутолиа намуда, омӯзиши осори таърихӣ, сиёсӣ ва иҷтимоиро яке аз роҳҳои муҳими такмили ҷаҳонбинӣ ва худшиносии миллӣ медонад.

Дар суҳбати ихтисосӣ бо ӯ перомуни роҳи расидан ба муваффақият, нақши Конститутсия дар давлатдории миллӣ, аҳамияти мутолиаи китоб, саҳми устодон ва ормонҳои касбию зиндагӣ андешаронӣ кардем.

- Муҳаммад, нахуст шуморо бо дастоварди навбатӣ - сазовори ҷойи сеюм дар озмуни ҷумҳуриявии “Беҳтарин донандаи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон” самимона табрик мегӯем. Дар оғоз мехостем бидонем, ки шавқи омӯзиши ҳуқуқ ва интихоби ин ихтисос аз куҷо сарчашма мегирад?

- Ташаккури зиёд, устоди азиз, барои табрик ва таваҷҷуҳатон ба фаъолияти ман. Ба назари ман, ҳуқуқ яке аз рукнҳои асосии зиндагии ҷомеаи муосир буда, бидуни шинохти он ташаккули ҷомеаи адолатпарвар ва давлати ҳуқуқбунёд имконнопазир аст. Ҳар як шаҳрванд бояд ҳуқуқу уҳдадориҳои худро донад, ба қонун эҳтиром гузорад ва дар ҳифзи манфиатҳои ҷомеа саҳм дошта бошад. Маҳз ҳамин андешаҳо маро ба омӯзиши соҳаи ҳуқуқшиносӣ ҷалб намуданд. Ҳангоми интихоби ихтисоси идораи давлат ва ҳуқуқ дарк мекардам, ки ин самт на танҳо касби ояндаи ман, балки имкони шинохти амиқтари давлатдорӣ, низоми ҳуқуқӣ ва муносибатҳои ҷамъиятӣ мебошад. Бо гузашти вақт шавқу рағбати ман ба омӯзиши ҳуқуқ боз ҳам бештар гардид. Ҳоло мутмаинам, ки интихоби ин ихтисос яке аз қарорҳои муҳим ва дурусти зиндагии ман будааст.

- То имрӯз дар дар чандин озмуну олимпиадаҳои ҷумҳуриявӣ иштирок карда, натиҷаҳои назаррас ба даст овардаед. Кадом дастовардро барои худ муҳимтар медонед ва кадомаш дар хотиратон бештар нақш бастааст?

- Ҳар як дастовард барои ман арзиши хос дорад, зеро паси ҳар кадоми онҳо заҳмат, омодагӣ, омӯзиш ва таҷрибаи нав меистад. Соли 2024 дар озмуни ҷумҳуриявии “Беҳтарин донандаи Конститутсия” миёни донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии касбии кишвар, ки дар Донишгоҳи байналмилалии сайёҳӣ ва соҳибкории Тоҷикистон баргузор гардид, иштирок намуда, ғолиб шудам. Ин аввалин дастоварди ҷиддии ман дар ин самт буд ва барои минбаъд бештар омӯхтану такмил додани дониш ангезаи қавӣ бахшид.

Соли 2025 дар олимпиадаи ҷумҳуриявӣ аз фанни “Ҳуқуқшиносӣ”, ки дар шаҳри Левакант баргузор гардид, иштирок кардам. Ҳамон сол маҳфили омӯзишии “Ҷавонон - пайравони Пешвои миллат”-ро, ки аз 6 январ то 16 июл идома дошт, бо муваффақият хатм намудам. Ҳамчунин, мутобиқи фармоиши Вазири маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ба гирифтани стипендияи президентӣ дар соли таҳсили 2025-2026 мушарраф гардидам. Ин эътироф барои ман ҳам мояи ифтихор ва ҳам масъулияти бештар дар роҳи донишандӯзӣ буд.

Инчунин, рӯзҳои 7-8 моҳи майи соли 2026 дар олимпиадаи ҷумҳуриявии “Тавоно бувад, ҳар кӣ доно бувад”ки дар шаҳри Хуҷанд баргузор шуд, аз фанни “Ҳуқуқшиносӣ” сазовори ҷойи сеюм гардидам. Аммо дастоварди охирини ман дар озмуни ҷумҳуриявии “Беҳтарин донандаи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон” боз як таҷрибаи муҳим буд. Ин дафъа низ миёни донишҷӯёни муассисаҳои таҳсилоти олии касбии кишвар иштирок намуда, сазовори ҷойи сеюм ва дипломи дараҷаи III гардидам.

Бароям муҳим он аст, ки ҳар як озмун доираи донишамро васеъ намуда, имкони санҷидани қобилият ва ошкор кардани камбудиҳои худро фароҳам меорад.

- Шумо ду маротиба дар озмуни ҷумҳуриявии “Беҳтарин донандаи Конститутсия” иштирок намуда, аввал ғолиби ҷойи аввал ва баъдан сазовори ҷойи сеюм гардидаед. Ба назари шумо, донистани Конститутсия барои як ҷавони имрӯз чӣ аҳамият дорад?

- Конститутсия танҳо маҷмуи меъёрҳои ҳуқуқӣ ё санади расмии давлат нест. Он ифодагари ормонҳои миллӣ, арзишҳои давлатдорӣ, ҳуқуқу озодиҳои инсон ва заминаи ҳуқуқии рушди ҷомеа мебошад. Барои ҷавонон шинохти Конститутсия аҳаммияти махсус дорад. Зеро маҳз насли ҷавон неруи пешбарандаи ҷомеа ва идомадиҳандаи роҳи давлатдории миллӣ мебошад. Ҷавоне, ки Конститутсияро меомӯзад, на танҳо ҳуқуқҳои худро мешиносад, балки масъулияти шаҳрвандии худро низ беҳтар дарк мекунад.

Ба андешаи ман, маърифати ҳуқуқӣ бояд аз доираи омӯзиши фанни ҳуқуқшиносӣ берун рафта, ба ҷузъи ҷудонашавандаи фарҳанги зиндагии ҳар як шаҳрванд табдил ёбад. Эҳтиром ба қонун аз донистани он оғоз мешавад. Аз ин рӯ, чунин озмунҳо барои баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии ҷавонон, тарбияи эҳтиром ба арзишҳои конститутсионӣ ва ташаккули мавқеи фаъоли шаҳрвандӣ нақши муҳим доранд.

- Дастоварди дигаратон дар озмуни ҷумҳуриявии “Донандаи беҳтарини асарҳои Пешвои миллат” мебошад. Дар ин озмун бо дониши худ таваҷҷуҳро ҷалб карда, соҳиби се ифтихорнома гардидед. Омӯзиши осори Пешвои миллат дар ҷаҳонбинии шумо чӣ тағйирот ба вуҷуд овард?

- Барои ман мутолиаи осори Пешвои миллат пеш аз ҳама мактаби омӯзиши таърихи давлатдорӣ, худшиносии миллӣ, сиёсати давлатӣ ва арзишҳои фарҳангиву маънавии миллати тоҷик мебошад. Дар ин осор масъалаҳои муҳими таърихӣ, сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ бо назари таҳлилӣ баррасӣ шудаанд. Омӯзиши онҳо ба хонанда имкон медиҳад, ки аз гузаштаи миллат огоҳии бештар пайдо намуда, равандҳои ташаккули давлатдории навини Тоҷикистонро амиқтар дарк кунад. То имрӯз 25 асари Пешвои миллатро мутолиа намудаам. Ҳар як китоб барои ман равзанаи нави маърифат ва андеша боз кардааст.

Махсусан, китоби «Чеҳраҳои мондагор» ба ман таассуроти амиқ гузоштааст. Дар ин асар зиндагӣ ва фаъолияти шахсиятҳои барҷастаи илму адаб, таърих ва фарҳанги тоҷикон мавриди баррасӣ қарор гирифта, хонанда ба шинохти саҳми фарзандони фарзонаи миллат дар рушди тамаддуни башарӣ раҳнамун мешавад.

Ба назарам, омӯзиши чунин осор на танҳо барои донишҷӯёни соҳаи гуманитарӣ, балки барои ҳар ҷавоне, ки мехоҳад таърихи миллат, арзишҳои миллӣ ва масъулияти худро дар назди Ватан беҳтар бишиносад, зарур аст.

- Ба дастовардҳои шумо роҳбарияти донишгоҳ низ таваҷҷуҳи хос зоҳир мекунад. Чанде пеш ректори Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон Сатторзода Бобоҷон Абдуҷаббор шуморо ба ҳузури худ пазируфта, аз муваффақиятҳоятон қадрдонӣ намуданд. Ин мулоқот барои шумо чӣ эҳсос ва масъулиятеро ба вуҷуд овард?

- Пеш аз ҳама, чунин таваҷҷуҳ ва қадрдонии роҳбарияти донишгоҳро нишонаи эътирофи заҳмати донишҷӯ ва дастгирии ҷавонони лаёқатманд арзёбӣ мекунам. Мулоқот бо ректори донишгоҳ, муҳтарам Сатторзода Бобоҷон Абдуҷаббор, барои ман ҳам боиси ифтихор ва ҳам ангезаи нав бахшид. Зимни суҳбат ректори донишгоҳ дастовардҳои маро натиҷаи омӯзиши пайваста, кӯшишу талош ва истифодаи самараноки имкониятҳои таълимӣ арзёбӣ намуда, барои расидан ба қуллаҳои нави дониш ва муваффақиятҳои минбаъда ҳидоят карданд.

Мехоҳам таъкид намоям, ки дастовардҳои ман танҳо натиҷаи талошҳои шахсӣ нестанд. Дар ин роҳ муҳити созандаи таълимӣ, дастгирии устодон ва таваҷҷуҳи пайвастаи роҳбарияти донишгоҳ нақши муҳим доранд. Донишгоҳи давлатии молия ва иқтисоди Тоҷикистон барои ташаккули ҷавонони худогоҳу донишманд, ташаббускор, соҳибмаърифат ва ватандӯст шароити мусоид фароҳам овардааст. Ҷалби донишҷӯён ба озмуну олимпиадаҳо, дастгирии иқтидори зеҳнии онҳо ва қадршиносии дастовардҳояшон аз ҷумлаи иқдомҳое мебошанд, ки дар ҷавонон ҳисси масъулият, боварӣ ба неруи худ ва хоҳиши бештари омӯзишро тақвият мебахшанд.

Барои ман ин мулоқот як паёми муҳим дошт: ҳар дастоварди донишҷӯ дар муҳити донишгоҳ на танҳо муваффақияти шахсӣ, балки мояи ифтихори тамоми муассисаи таълимӣ мебошад. Кӯшиш мекунам, ки минбаъд низ бо натиҷаҳои нави илмию таълимӣ ба ин эътимоду дастгирӣ ҷавобгӯ бошам.Тавсияи ман: ин саволу ҷавобро ҳатман нигоҳ доред. Он ба мусоҳиба ҷанбаи муҳими муассисавӣ мебахшад ва робитаи дастовардҳои донишҷӯро бо сиёсати дастгирии ҷавонони лаёқатманд дар донишгоҳ равшан нишон медиҳад.

- Шумо дар даври ниҳоии озмуни ҷумҳуриявии “Донандаи беҳтарини асарҳои Пешвои миллат”, ки рӯзҳои 5-9 октябри соли 2026 дар Китобхонаи миллии Тоҷикистон баргузор гардид, иштирок намуда, бо се ифтихорнома ва туҳфаи хотиравӣ қадрдонӣ шудед. Омодагӣ ба чунин озмун аз иштирокчӣ чӣ талаб мекунад?

- Пеш аз ҳама, мутолиаи пайваста, хотираи қавӣ, қобилияти таҳлил ва дарки амиқи мазмуни асарҳо. Танҳо азёд кардани маълумот кофӣ нест. Иштирокчӣ бояд муҳтавои китобро дарк карда, робитаи масъалаҳои дар он баррасишударо бо таърих, воқеияти имрӯза ва рушди ҷомеа шарҳ дода тавонад. Омодагӣ ба даври ниҳоии озмун барои ман марҳилаи омӯзиши ҷиддӣ буд. Кӯшиш кардам, ки на танҳо мазмуни асарҳоро аз худ намоям, балки ба андешаҳои асосӣ, далелҳои таърихӣ ва паҳлуҳои муҳимми онҳо таваҷҷуҳ зоҳир кунам.

Дар ин раванд роҳнамоии устоди кафедраи фалсафа ва сиёсатшиносии донишгоҳ, номзади илмҳои фалсафа, дотсент Сайфулло Сафаров хеле муҳим буд. Маслиҳатҳо, дастгирӣ ва роҳнамоии устод ба ман имкон доданд, ки ба масъалаҳои мавриди омӯзиш бо назари амиқтар муносибат намоям.

Барои иштироки фаъолона ва натиҷаи арзанда дар маросими ҷамъбасти озмун, ки 12 октябри соли 2026 баргузор гардид, бо Ифтихорномаи вазири маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ифтихорномаи раиси Кумитаи кор бо ҷавонон ва варзиши назди Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ифтихорномаи директори Китобхонаи миллӣ ва туҳфаи хотиравӣ қадрдонӣ шудам. Ин қадрдониҳоро натиҷаи заҳмати худ ва дастгирии устодону шахсони масъул медонам.

- Дар роҳи ба даст овардани чунин натиҷаҳо саҳми устодон то чӣ андоза муҳим аст? Мехостем махсусан аз нақши роҳбари илмии шумо, номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ, дотсент Мирзоев Субҳоналӣ Аҳтамҷонович ёдовар шавем.

- Бовар дорам, ки дар ташаккули ҳар як донишҷӯ нақши устодон бисёр бузург аст. Донишҷӯ метавонад қобилият ва шавқу рағбат дошта бошад, аммо барои ба натиҷаҳои назаррас расидан ба роҳнамоӣ, таҷриба ва дастгирии омӯзгорон ниёз дорад. Дар ин замина, мехоҳам ба роҳбари илмии худ - номзади илмҳои ҳуқуқшиносӣ, дотсент, мудири кафедраи ҳуқуқи маъмурӣ ва муқовимат бо коррупсияи донишгоҳ Мирзоев Субҳоналӣ Аҳтамҷонович изҳори сипос намоям.

Устод дар самти омӯзиши амиқи фанҳои ҳуқуқшиносӣ, омодагӣ ба озмуну олимпиадаҳо ва такмили донишҳои назариявию амалии ман саҳми назаррас доранд. Маслиҳату дастурҳои касбии ӯ ба ман кумак карданд, ки ба омӯзиши масъалаҳои ҳуқуқӣ ҷиддитар муносибат намуда, дониши худро пайваста такмил диҳам. Ҳамчунин, аз роҳнамоии устод Сайфулло Сафаров, омӯзгорони факултет ва ҳамаи шахсоне, ки дар ин масир маро дастгирӣ кардаанд, сипосгузорам.

Ба андешаи ман, яке аз бузургтарин хизматҳои устод дар он аст, ки дар шогирд на танҳо дониш, балки шавқи омӯзиш, мустақилияти фикрӣ ва масъулияти касбиро ташаккул медиҳад.

- Агар хато накунам, гирандаи стипендияи президентӣ низ ҳастед. Ин мақом барои як донишҷӯ чӣ масъулият ба дунбол дорад?

- Стипендияи президентӣ пеш аз ҳама эътирофи заҳмату кӯшиши донишҷӯ ва ҳамзамон масъулияти бештар дар назди худ, устодон, донишгоҳ ва ҷомеа мебошад. Ба фикрам, чунин дастгирӣ бояд ҳар як ҷавонро водор созад, ки имкониятҳои фароҳамовардаи давлатро самаранок истифода бурда, барои аз худ кардани донишҳои муосир ва омодагӣ ба фаъолияти мустақилонаи касбӣ талош намояд. Ман низ кӯшиш мекунам, ки ба ин эътимод сазовор бошам, сатҳи донишамро баланд бардорам, дар озмунҳои соҳавӣ иштирок намоям ва аз имкониятҳои таълимии донишгоҳ ҳарчи бештар истифода барам.

- Муҳаммадҷон, шумо дар соҳаи ҳуқуқ таҳсил мекунед, ҳамзамон ба мутолиаи осори таърихиву сиёсӣ таваҷҷуҳи зиёд доред. Ба назари шумо, барои ташаккули ҳуқуқшиноси соҳибмаърифат кадом сифатҳо муҳиманд?

- Ҳуқуқшинос бояд пеш аз ҳама соҳиби донишҳои мукаммали назариявӣ ва малакаҳои амалии касбӣ бошад. Аммо танҳо донистани қонунҳо барои мутахассиси воқеӣ шудан кофӣ нест. Ҳуқуқшинос бояд адолатпарвар, масъулиятшинос, дорои тафаккури мустақил, мавқеи устувори шаҳрвандӣ ва фарҳанги баланди муошират бошад. Ҳамзамон, ӯ бояд аз таъриху фарҳанги миллат огоҳ буда, равандҳои сиёсиву иҷтимоиро дуруст таҳлил карда тавонад.

Мутолиаи китоб дар ташаккули ин сифатҳо нақши муҳим дорад. Китоб на танҳо манбаи дониш, балки воситаи рушди тафаккур, таҳкими ҷаҳонбинӣ ва ташаккули мавқеи шахсият мебошад. Аз ин рӯ, кӯшиш мекунам, ки омӯзиши фанҳои тахассусиро бо мутолиаи осори таърихӣ, сиёсӣ, фалсафӣ ва адабӣ пайваст намоям.

- Дар охир, мехостем аз нақшаҳои минбаъда ва ҳадафҳои касбии шумо огоҳ шавем. Ояндаи худро дар кадом самти фаъолияти ҳуқуқӣ тасаввур мекунед?

- Ҳадафи асосии ман идомаи таҳсил, такмили донишҳои касбӣ ва табдил ёфтан ба мутахассиси соҳибмаърифату рақобатпазир мебошад. Мехоҳам дар оянда донишу таҷрибаи андӯхтаамро дар хидмати ҷомеа ва давлат истифода барам. Ба соҳаи идоракунии давлатӣ, ҳуқуқ ва масъалаҳои таҳкими волоияти қонун таваҷҷуҳи махсус дорам. Ҳамчунин, ният дорам, ки иштироки худро дар озмуну олимпиадаҳои ҷумҳуриявӣ ва байналмилалӣ идома дода, доираи дониш ва таҷрибаи худро васеъ намоям. Барои ман муҳим аст, ки дастовардҳои имрӯза ба нуқтаи анҷоми роҳ табдил наёбанд, балки оғози марҳилаҳои нави омӯзишу пешрафт бошанд.

- Суҳбатро бо як андешаи шумо барои ҳамсолонатон ҷамъбаст мекунем. Ба ҷавононе, ки мехоҳанд дар роҳи илму дониш ва фаъолияти касбӣ ба муваффақият ноил шаванд, чӣ гуфтание доред?

- Мехоҳам ба ҳамсолонам бигӯям, ки барои расидан ба ҳадафҳои бузург аз мушкилот ҳарос надошта бошанд. Ҳар як муваффақият аз як қадами хурд, аз тасмими ҷиддӣ, омӯзиши пайваста ва истифодаи дурусти вақт оғоз мешавад. Китобро дӯст доранд, донишро сармояи асосии зиндагӣ донанд ва аз имкониятҳои фароҳамовардаи давлату муассисаҳои таълимӣ самаранок истифода баранд. Ҳамеша бояд дар хотир дошт, ки диплом, ҷоиза ё ифтихорнома ҳадафи ниҳоӣ нест. Арзиши аслии дониш дар он зоҳир мегардад, ки инсон онро то чӣ андоза дар зиндагӣ ва ба нафъи ҷомеа истифода мебарад. Мехоҳам ҳар як ҷавон барои Ватани худ шахси зарурӣ, донишманд ва масъулиятшинос бошад. Зеро ояндаи ободи Тоҷикистон аз донишу ирода, худшиносӣ ва фаъолияти созандаи ҷавонони имрӯза вобастагии калон дорад.

P/S:

Суҳбат бо Муҳаммад Шоҳимардонзода бори дигар собит месозад, ки роҳи муваффақият аз истеъдоди танҳо оғоз намеёбад. Онро мутолиаи пайваста, заҳмати мақсаднок, муҳити созандаи таълимӣ, роҳнамоии устодони соҳибтаҷриба ва муҳимтар аз ҳама, иродаи расидан ба ҳадафҳои баланд шакл медиҳанд.

Ҷолиби таваҷҷуҳ аст, ки дар фаъолияти ин донишҷӯ се самти муҳим - маърифати ҳуқуқӣ, худшиносии миллӣ ва китобдӯстӣ ба ҳам омадаанд. Ӯ бо омӯзиши Конститутсия арзишҳои давлатдориро мешиносад, бо мутолиаи осори таърихиву сиёсии Пешвои миллат ҷаҳонбинии худро васеъ мекунад ва бо иштироки пайваста дар озмуну олимпиадаҳо донишу қобилияти хешро месанҷад.

Ҷойи сеюм дар озмуни ҷумҳуриявии “Беҳтарин донандаи Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон”, сазовори стипендияи президентӣ гардидан, натиҷаҳои назаррас дар олимпиадаҳои ҷумҳуриявӣ ва қадрдонӣ бо се ифтихорнома дар озмуни “Донандаи беҳтарини асарҳои Пешвои миллат” танҳо чанд нишонаи роҳи тайкардаи ӯянд. Муҳимтар аз ин ҳама, майлу хоҳиши идомаи омӯзиш ва талош барои такмили шахсият аст.

Дар ин масир саҳми устодони донишгоҳ, махсусан Мирзоев Субҳоналӣ Аҳтамҷонович ва Сайфулло Сафаров, низ қобили қадрдонист. Зеро тарбияи мутахассиси донишманд аз ҳамкории судманди омӯзгору шогирд ва муҳити созандаи маърифатӣ сарчашма мегирад.

Бовар дорем, ки Муҳаммад Шоҳимардонзода бо истифода аз имкониятҳои мавҷуда, такя ба донишҳои андӯхта ва идомаи заҳмати мақсаднок дар оянда низ ба дастовардҳои нав ноил гардида, ҳамчун мутахассиси соҳибмаърифат дар таҳкими волоияти қонун ва рушди давлатдории миллӣ саҳми арзандаи худро мегузорад. Зеро ҷомеа ба ҷавононе ниёз дорад, ки на танҳо қонунро донанд, балки моҳияти онро дарк кунанд. На танҳо аз таърихи миллат ифтихор намоянд, балки идомадиҳандаи арзандаи роҳи пуршарафи он бошанд. Чунин ҷавонон сармояи воқеии имрӯзу ояндаи Тоҷикистонанд.

 

Мусоҳиб: Муҳаммадалӣ ОЧИЛДИЕВ,

сардори шуъбаи иттилоот ва нашрияи ДДМИТ