Ҳар сол 9-уми сентябр дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Рӯзи Истиқлоли давлатӣ бо шукӯҳу шаҳомати хоса таҷлил карда мешавад. Ин сана барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аҳамияти бузурги таърихӣ ва миллӣ дорад.

9-уми сентябри соли 1991 Ҷумҳурии Тоҷикистон Истиқлоли давлатии худро эълон намуд. Аз ҳамин рӯз сар карда, Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил роҳи нави таърихии худро оғоз кард. Истиқлолият ба мардуми тоҷик имкон дод, ки сарнавишти давлат ва ояндаи худро мустақилона муайян намояд, арзишҳои миллӣ ва фарҳангии худро ҳифз кунад ва дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати соҳибихтиёр мавқеи худро пайдо намояд.

Солҳои истиқлолият барои Тоҷикистон давраи муҳим ва пур аз дигаргуниҳо буданд. Дар ин давра, барои таҳкими давлатдорӣ, рушди иқтисодиёт, маориф, илм, фарҳанг ва беҳтар намудани сатҳи зиндагии мардум корҳои зиёде анҷом дода шуданд. Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ ҳамчун рамзҳои асосии давлатдорӣ мақоми хос пайдо карданд.

Истиқлолият, инчунин, барои эҳёи фарҳанг ва худшиносии миллӣ имкониятҳои васеъ фароҳам овард. Забони тоҷикӣ ҳамчун забони давлатӣ, таърихи пурғановати миллати тоҷик, анъанаҳо ва расму ойинҳои миллӣ бештар ҳифз ва муаррифӣ гардиданд. Ҷавонон низ ҳамчун неруи созанда ва ояндаи давлат дар рушди ҷомеа нақши муҳим доранд.

Рӯзи Истиқлолият барои ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон на танҳо рӯзи ҷашн, балки рӯзи андеша дар бораи масъулияти мо дар назди Ватан мебошад. Ҳифзи истиқлолият, таҳкими сулҳу субот, эҳтироми арзишҳои миллӣ ва саҳм гузоштан дар ободии кишвар вазифаи ҳар як шахси ватандӯст аст.

Мо бояд истиқлолияти давлатиро ҳамчун неъмати бузург қадр намуда, барои пешрафт ва ободии Тоҷикистони азиз саҳми худро гузорем. Зеро ояндаи давлат аз дониш, меҳнат, масъулиятшиносӣ ва ватандӯстии ҳар як шаҳрванди он вобаста мебошад.

Истиқлолият барои ҳар як миллату давлат муқаддастарин арзиш ба ҳисоб меравад. Он ба мардум имкон медиҳад, ки роҳи таърихии худро мустақилона интихоб намуда, барои бунёди давлати миллӣ, ҳифзи фарҳанг ва арзишҳои маънавии хеш талош намоянд. Барои мардуми тоҷик истиқлолият яке аз муҳимтарин рӯйдодҳои таърихи навини кишвар мебошад.

Давлати соҳибистиқлол бояд дорои рамзҳои миллӣ, қонунгузорӣ, сохторҳои давлатӣ ва сиёсати мустақил бошад. Тоҷикистон низ дар солҳои истиқлолият барои ташаккули чунин пояҳои давлатдорӣ қадамҳои муҳим гузошт. Қабули Конститутсия, таҳкими ниҳодҳои давлатӣ ва рушди муносибатҳои байналмилалӣ аз ҷумлаи дастовардҳои муҳими даврони истиқлолият мебошанд.

Истиқлолият ба миллати тоҷик имкон фароҳам овард, ки таърих, забон, фарҳанг ва анъанаҳои миллии худро бештар эҳё ва муаррифӣ намояд. Арзишҳои миллӣ ҳамчун ҷузъи муҳими худшиносии ҷомеа мавқеи хос пайдо карданд.

Ҷавонон қувваи асосии пешбарандаи ҷомеа ва ояндаи давлат мебошанд. Дар шароити муосир рушди кишвар аз дониш, ҷаҳонбинӣ, масъулиятшиносӣ ва фаъолияти ҷавонон вобастагии зиёд дорад.

Ватанро дӯст доштан танҳо бо сухан ифода намешавад. Муҳаббат ба Ватан пеш аз ҳама дар рафтори нек, меҳнати ҳалол, омӯзиши илм, эҳтироми дигарон ва масъулияти шаҳрвандӣ зоҳир мегардад.

Ҳар як дастоварди шаҳрванд, хоҳ дар соҳаи илм бошад, хоҳ маориф, фарҳанг, варзиш ё иқтисод, метавонад ба пешрафти кишвар саҳм гузорад. Аз ин рӯ, ободии Тоҷикистон вазифаи танҳо давлат нест, балки кори ҳар як шаҳрванди соҳибмасъулият мебошад.

 

А. КИРОМИДДИНЗОДА,

устоди кафедраи идораи давлатӣ ва маҳаллӣ