Касби омӯзгор яке аз касбҳои пуршараф, масъулиятнок ва созандаи ҷомеа ба ҳисоб меравад. Вақте дар бораи омӯзгор фикр мекунем, пеши назар шахсе меояд, ки бо меҳру муҳаббат ба шогирдон дониш меомӯзонад, онҳоро ба роҳи маърифат ҳидоят мекунад ва барои зиндагии мустақилонаву шоиста омода месозад. Омӯзгор дар ҳаёти ҳар як инсон нақши муҳим дорад, зеро бисёре аз қадамҳои аввалини мо дар роҳи донишомӯзӣ маҳз бо роҳнамоии ӯ гузошта мешаванд.

Омӯзгор будан танҳо дарс додан ва ба шогирдон маълумот расонидан нест. Омӯзгор тарбиятгар, роҳнамо, маслиҳатгар ва дар бисёр мавридҳо намунаи ибрат барои шогирдон мебошад. Ӯ бояд ба ҳар як шогирд бо меҳрубонӣ ва эҳтиром муносибат кунад, қобилияту истеъдоди ӯро дарк намояд ва барои рушди зеҳнӣ, маънавӣ ва ахлоқии ӯ шароити мусоид фароҳам оварад. Аз ин рӯ, меҳнати омӯзгор на танҳо дониш, балки масъулияти бузурги инсонсозиро дар бар мегирад.

Шогирдон аз омӯзгор танҳо донишҳои фанниро намеомӯзанд. Онҳо аз рафтор, гуфтор, муносибат ва ҷаҳонбинии устод низ сабақ мегиранд. Омӯзгоре, ки бо масъулият, адолат, сабру таҳаммул ва фарҳанги баланди муошират фаъолият мекунад, ба шогирдони худ намунаи хуби муносибат ба зиндагӣ ва ҷомеа нишон медиҳад. Баъзан як сухани нек, як маслиҳати самимӣ ё як боварии устод метавонад ба интихоби роҳи дурусти зиндагии шогирд таъсири калон расонад.

Имрӯз ҷомеа ба омӯзгорони донишманд, соҳибтаҷриба, навовар ва масъулиятшинос ниёзи зиёд дорад. Зеро ояндаи ҳар кишвар пеш аз ҳама ба сатҳи маърифат, дониш ва ҷаҳонбинии насли ҷавон вобаста мебошад. Ҳар як духтур, муҳандис, олим, иқтисоддон, ҳуқуқшинос, омӯзгор ё мутахассиси дигар дар оғоз шогирди як омӯзгор будааст. Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки омӯзгор дар заминагузории пешрафти тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа саҳми бевосита дорад.

Дар шароити муосир вазифаи омӯзгор боз ҳам мураккабтар шудааст. Рушди босуръати технологияҳои иттилоотӣ, дастрасии фаровон ба маълумот ва пайдоиши воситаҳои нави таълимӣ аз омӯзгор талаб менамояд, ки пайваста дониш ва маҳорати касбии худро такмил диҳад. Омӯзгори муосир бояд на танҳо соҳиби дониши амиқи фаннӣ бошад, балки тавонад аз технологияҳои нав самаранок истифода барад, ба андешаи мустақилонаи шогирдон мусоидат кунад ва онҳоро ба омӯзиши пайваста ҳидоят намояд.

Дар баробари донишомӯзӣ, тарбияи маънавӣ ва ахлоқии насли ҷавон низ аз вазифаҳои муҳими омӯзгор мебошад. Дар замоне ки ҷавонон бо иттилооти гуногун ва таъсири муҳитҳои мухталиф рӯ ба рӯ мешаванд, омӯзгор метавонад ба онҳо барои дуруст дарк намудани арзишҳои инсонӣ, эҳтироми калонсолон, дӯст доштани Ватан, масъулиятшиносӣ ва муносибати дуруст ба ҷомеа кумак расонад.

Ман ба касби омӯзгорӣ бо эҳтироми зиёд муносибат мекунам ва ба назари ман, омӯзгорӣ на танҳо касб, балки рисолат аст. Шахсе, ки ин касбро интихоб мекунад, бояд бо дилу ҷон ба кори худ муносибат намояд, ба шогирдон бо меҳру муҳаббат нигарад ва дар ҳар як муваффақияти онҳо самари меҳнати худро бинад. Барои омӯзгор шояд бузургтарин мукофот он бошад, ки шогирдаш дар зиндагӣ роҳи дурусти худро пайдо намуда, ҳамчун инсони босавод, соҳибмаърифат ва масъулиятшинос ба камол расад.

Беҳуда намегӯянд, ки омӯзгор чароғи роҳи дониш ва маърифат аст. Ӯ бо нури дониш роҳи зиндагии шогирдонро равшан месозад ва онҳоро ба сӯи ояндаи нек раҳнамоӣ мекунад. Меҳнати омӯзгор шояд ҳамеша натиҷаи худро фавран нишон надиҳад, аммо таъсири он дар зиндагии шогирдон солҳои зиёд боқӣ мемонад.

Аз ин рӯ, эҳтиром ва қадрдонии омӯзгор вазифаи ҳар як инсон мебошад. Арҷгузорӣ ба омӯзгор танҳо бо суханони нек ва табрикот маҳдуд намешавад. Муҳимтар аз ҳама, қадр кардани меҳнати ӯ, фароҳам овардани шароити муносиб барои фаъолият ва дастгирии ташаббусҳои созандаи аҳли маориф мебошад.

Омӯзгор касест, ки имрӯз дониш меомӯзонад, аммо барои фардо инсон месозад. Маҳз ҳамин рисолати бузург касби омӯзгориро аз дигар касбҳо фарқ намуда, онро ба яке аз пурифтихортарин ва пурмасъулияттарин касбҳои ҷомеа табдил медиҳад. Ҳар қадаре ки мо ба омӯзгор ва меҳнати ӯ эҳтиром гузорем, ҳамон қадар ба ояндаи ҷомеа ва насли наврас таваҷҷуҳ зоҳир кардаем.

 

Рухшона НУРМАҲМАДОВА,

корманди раёсати илм ва инноватсияи ДДМИТ