Дар олами маънавии тоҷикон ва ганҷинаи бебаҳои адабиёти ҳазорсолаи мо, вожаи муқаддаси «Модар» на танҳо ифодагари пайванди хунӣ, балки рамзи олитарин арзишҳои башарист. Адибони забардасти мо дар тӯли асрҳо бо эҳсоси гарму ниёиши самимӣ кӯшиш ба харҷ додаанд, ки ҷавҳари ҳастии ин фариштаи заминиро аз фидокориву сабри бепоён то хираду заковат дар саҳифаҳои таърих ҷовидона сабт намоянд. Модар дар шеъру насри тоҷик ҳамчун меҳвари офариниш, нахустин мураббии инсоният ва нигаҳбони чароғи фурӯзони маънавият шинохта мешавад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи мақоми ин мавҷуди лоҳутӣ чунин таъкиди ватанхоҳона намудаанд: «Модар ягона мавҷудест, ки ҳаёт мебахшад, тарбия мекунад, меомӯзонад ва дар лаҳзаҳои душвортарини зиндагӣ мададгору пуштибони фарзанд мебошад. Эҳтироми модар ва арҷгузорӣ ба заҳматҳои ӯ қарзи муқаддаси ҳар як фарди соҳибхирад аст». Ин суханони ҳикматнок роҳнамоест барои дарки масъулияти мо дар баробари бузургии зан-модар.

Адабиёти классикии мо, ки аз сарчашмаҳои ирфонӣ ва ахлоқи ҳамида об мехӯрад, эҳтироми модарро ба мақоми ибодати ҳақ баробар кардааст. Ҳаким Фирдавсии Тӯсӣ дар «Шоҳнома»-и безавол зан-модарро ҳамчун тимсоли хираду ҷасорат ва нангу номус тасвир мекунад. Модароне чун Таҳмина, Рудоба ва Фарангис на танҳо дар парвариши қаҳрамонони миллат нақши калидӣ доранд, балки дар лаҳзаҳои ҳассоси таърихӣ ҳамчун машваратчиёни доно ва ҳомиёни асолати миллӣ зуҳур мекунанд.

Шайх Саъдии Шерозӣ дар «Бӯстон»-у «Гулистон» бо ҳикоятҳои ҷаззобу пандомӯзи худ собит месозад, ки фарзанд ҳарчанд ба қуллаҳои кони ҷалол ва мақоми волои иҷтимоӣ расад, дар назди модар ҳамон тифли ниёзманд ба дуову шафқат боқӣ мемонад.

Бо фаро расидани даврони нав ва эҳёи миллӣ симои модар дар адабиёти муосири тоҷик ҷилои тоза ва ҷанбаи иҷтимоӣ пайдо кард. Дар ин марҳила модар бо мафҳумҳои сарнавиштсозе чун Ватан, Забон ва Озодӣ пайванди ногусастанӣ ёфт. Устод Садриддин Айнӣ бо қалами тавонои худ симои зани тоҷикро ҳамчун тимсоли матонат ва заҳмату покдоманӣ тасвир намуда, исбот сохт, ки модар сутуни устувору шикастнопазири хонавода ва давлат аст.

Шоири сулҳхоҳу башардӯст Мирзо Турсунзода дар силсилаи ашъораш ба модар арҷ гузошта, ӯро посбони сулҳу осоиштагии тамоми сайёра медонад.

Дар ниҳоят, бояд эътироф кард, ки симои модар дар адабиёти мо рамзи безаволии ҳаёт, нури ҳидоят ва робитаи ҷовидонаи наслҳост. Тавре ки Пешвои миллат бо самимияти хос таъкид менамоянд: «Модар чашмаи ҷӯшони ҳаёт аст». Адибони мо бо офаридани симоҳои мондагори модарон ба мо меомӯзонанд, ки калиди тамоми муваффақиятҳо ва сарчашмаи ҳамаи илҳомҳо дар дуои хайри ин фариштаи ҷовид нуҳуфта аст. Эҳтироми модар эҳтироми ҳаёт, муқаддасоти Ватан ва ояндаи дурахшони миллати куҳанбунёди мост.

Дар ҷаҳоне, ки пур аз тазодҳову тӯфонҳост, муҳаббати модар ягона ҳақиқати мутлақ ва паноҳгоҳи амн боқӣ мемонад.

Оминаи МАҲМАДАЛӢ,

донишҷӯи курси 3-юми ихтисоси 1-26020202 - менеҷменти байналмилалӣ факултети МИБ