Агар пурсанд аз ман: «Чист аз ҷону бадан беҳтар?»,

Ватан беҳтар, ватан беҳтар, ватан беҳтар, ватан беҳтар!

Ҳар сол санаи 9 май дар аксар кишварҳои пасошӯравӣ ва ҷаҳон ҳамчун Рӯзи Ғалаба бо эҳтироми хосса таҷлил мегардад. Ин рӯз яке аз муҳимтарин ва пурифтихортарин санаҳо дар таърих ба шумор меравад, зеро он хотираи пирӯзӣ бар фашизм ва анҷоми Ҷанги Бузурги Ватаниро таҷассум мекунад. Рӯзи Ғалаба на танҳо як ҷашн, балки рӯзи гиромидошти корнамоиҳо, ҷасорат ва қурбониҳои миллионҳо инсон аст.

Ҷанги Бузурги Ватанӣ яке аз сахттарин ва фоҷиабортарин ҷангҳо дар таърихи инсоният ба ҳисоб меравад. Он солҳои 1941–1945 идома ёфта, ҳаёти миллионҳо нафарро аз байн бурд ва миллионҳо нафарро ба ғам шинонд. Дар ин ҷанг мардону занон, калонсолон ва ҷавонон барои ҳифзи Ватан, озодӣ ва истиқлолият мубориза бурданд. Бисёре аз онҳо ҷони худро фидо карданд, то наслҳои оянда дар осоиштагӣ зиндагӣ намоянд.

Мардуми Тоҷикистон низ дар ин ҷанги бузург саҳми назаррас гузоштааст. Ҳазорон нафар аз Тоҷикистон ба ҷабҳа рафта, бо шуҷоату мардонагӣ бар зидди душман мубориза бурданд. Онҳо намунаи ҳақиқии ватандӯстӣ ва далериро нишон доданд. Бисёре аз онҳо бо ордену медалҳо сарфароз гардонида шуданд, вале мутаассифона, қисми зиёдашон ба Ватан барнагаштанд.

Рӯзи 9 май мо пеш аз ҳама хотираи онҳоеро гиромӣ медорем, ки барои сулҳу озодӣ ҷони худро қурбон карданд. Ин рӯз моро водор месозад, ки қадри сулҳу суботро донем ва барои ҳифзи он кӯшиш намоем. Зеро сулҳ неъмати бузургест, ки бе он зиндагии орому осуда имконнопазир аст.

Имрӯзҳо низ дар тамоми ҷаҳон аҳамияти сулҳ ва ҳамдигарфаҳмӣ хеле муҳим аст. Ҷангҳо ҳамеша харобӣ, ғам ва талафот меоранд. Аз ин рӯ, вазифаи ҳар як инсон, махсусан ҷавонон, аз он иборат аст, ки сулҳро ҳифз намуда, барои пешрафти ҷомеа саҳм гузоранд.

Таҷлили Рӯзи Ғалаба дар Тоҷикистон бо шукуҳу шаҳомати хосса баргузор мегардад. Дар ин рӯз парадҳо, чорабиниҳои фарҳангӣ ва мулоқот бо собиқадорони ҷанг баргузор мешаванд. Ин ҳама нишонаи эҳтиром ва қадрдонии заҳматҳои гузаштагон аст.

Барои насли ҷавон Рӯзи Ғалаба дарси бузурги зиндагӣ мебошад. Он ба мо меомӯзад, ки ватандӯст бошем, ба таърих эҳтиром гузорем ва барои ҳифзи сулҳ ва истиқлолият масъулият ҳис намоем. Мо бояд аз қаҳрамониҳои гузаштагон ибрат гирифта, барои ободии Ватан кӯшиш кунем.

Хулоса, Рӯзи Ғалаба на танҳо як санаи таърихӣ, балки рамзи шуҷоат, фидокорӣ ва ягонагӣ мебошад. Ин рӯз моро ба қадршиносии сулҳ, эҳтироми таърих ва муҳаббат ба Ватан даъват мекунад. Бигзор ҳамеша дар ҷаҳон сулҳу оромӣ ҳукмфармо бошад ва хотираи қаҳрамонони ҷанг ҷовидона дар дилҳои мо боқӣ монад.

 

Маҳинур БАҲОДУРЗОДА -

ассистенти кафедраи аудит ва ревизия