Дар замони муосир терроризм ва экстремизм яке аз масъалаҳои ҷиддии ҷомеаи ҷаҳонӣ ба ҳисоб мераванд. Ин зуҳурот ба амнияти давлатҳо, ҳаёти осоиштаи мардум, иқтисод, фарҳанг ва муносибатҳои байни одамон таъсири манфӣ мерасонанд. Аз ин рӯ, мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм вазифаи муҳимми ҳар як давлат ва ҷомеа мебошад.

Экстремизм одатан ба ақидаҳо ва амалҳое вобаста мебошад, ки ба таҳаммулнопазирӣ, душманӣ ва рад намудани андешаҳои дигарон оварда мерасонанд.

Терроризм яке аз шаклҳои хатарноки ҷинояткорӣ мебошад, ки ҳадафи он бо роҳи тарсондани аҳолӣ ва истифодаи зӯроварӣ ба ҷомеа ё мақомоти давлатӣ таъсир расонидан мебошад. Қурбониёни чунин амалҳо аксар вақт одамони бегуноҳ мешаванд. Аз ин рӯ, терроризм наметавонад ягон мушкилоти сиёсӣ, иҷтимоӣ ё иқтисодиро бо роҳи қонунӣ ҳал намояд.

Баъзе гурӯҳҳои ифротӣ кӯшиш мекунанд, ки ҷавононро тавассути маълумоти бардурӯғ, ваъдаҳои гуногун ва таблиғоти эҳсосӣ ба худ ҷалб намоянд. Аз ин рӯ, баланд бардоштани маърифати ҳуқуқӣ ва сиёсӣ, махсусан дар байни ҷавонон, аҳамияти калон дорад.

Дар пешгирии терроризм ва экстремизм оила, мактаб ва муассисаҳои таълимӣ нақши муҳим доранд. Ҷавонон бояд тавонанд маълумоти дурустро аз маълумоти бардурӯғ фарқ кунанд, ба қонун эҳтиром гузоранд ва нисбат ба одамони дорои ақидаҳои гуногун таҳаммулпазир бошанд. Омӯзиши таърих, ҳуқуқ ва фарҳанги миллӣ низ барои ташаккули ҷаҳонбинии дуруст мусоидат мекунад.

Масъалаи дигаре, ки имрӯз аҳамияти зиёд дорад, истифодаи дурусти интернет мебошад. Шабакаҳои иҷтимоӣ имкониятҳои зиёди хуб доранд, аммо дар баробари ин, метавонанд барои паҳн намудани ғояҳои ифротӣ низ истифода шаванд. Аз ин рӯ, ҳар як шахс бояд пеш аз бовар кардан ба маълумоти интернетӣ манбаи онро санҷад ва аз паҳн намудани маълумоти шубҳанок худдорӣ кунад.

Таъмини сулҳу субот танҳо вазифаи мақомоти давлатӣ нест. Ҳар як шаҳрванди кишвар метавонад бо риояи қонун, эҳтироми дигарон, таҳаммулпазирӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ дар пешгирии чунин амалҳои хатарнок саҳм гузорад.

Терроризм ва экстремизм ба амният ва рушди ҷомеа таъсири ҷиддӣ мерасонанд. Барои пешгирии онҳо, пеш аз ҳама, маърифати ҳуқуқӣ, тарбияи дуруст, таҳаммулпазирӣ, эҳтироми қонун ва истифодаи оқилонаи интернет зарур аст. Ҷомеае, ки дар он сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми инсонӣ ҳукмфармост, барои паҳншавии ғояҳои ифротӣ заминаи камтар дорад. Аз ин рӯ, ҳифзи сулҳу субот вазифаи умумии давлат ва шаҳрвандон мебошад.

 

Гулрухсор ҲАБИБОВА,

ассистенти кафедраи андозбандӣ ва суғуртаи ДДМИТ