Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои бузургтарини ҳар як давлату миллат ба ҳисоб меравад. Барои халқи тоҷик ваҳдати миллӣ на танҳо мафҳуми сиёсӣ, балки рамзи сулҳ, субот, ҳамдигарфаҳмӣ ва пешрафти кишвар мебошад. Пас аз солҳои душвори ҷанги шаҳрвандӣ мардуми Тоҷикистон бо иродаи қавӣ ва хиради азалӣ тавонистанд сулҳу оромиро барқарор намуда, заминаи рушди устувори давлатро фароҳам созанд.

Ваҳдати миллӣ маънои муттаҳидӣ, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмии тамоми шаҳрвандони кишварро дорад. Он асоси суботи сиёсӣ ва иҷтимоӣ буда, барои рушди иқтисодиву фарҳангӣ шароити мусоид муҳайё месозад. Миллате, ки дорои ваҳдати мустаҳкам мебошад, метавонад ба мушкилоти гуногун муқовимат карда, ояндаи дурахшони худро таъмин намояд.

Дар Тоҷикистон ваҳдати миллӣ ҳамчун омили муҳими таҳкими давлатдорӣ эътироф гардидааст. Имрӯз шаҳрвандони кишвар, новобаста ба миллат, забон ва минтақа дар фазои дӯстӣ, эҳтироми ҳамдигар ва ҳамзистии осоишта зиндагӣ мекунанд.

Солҳои аввали Истиқлоли давлатӣ барои Тоҷикистон давраи бисёр душвор буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба иқтисод, фарҳанг ва зиндагии мардум хисороти бузург расонд. Ҳазорон нафар муҳоҷир шуданд ва бисёр иншооти муҳими давлатӣ хароб гардиданд. Бо вуҷуди ин, иродаи мардуми тоҷик барои барқарории сулҳ устувор боқӣ монд. Дар натиҷаи музокироти сулҳ Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки барои кишвар аҳамияти таърихӣ дошта, оғози марҳилаи нави рушду созандагӣ гардид.

Сулҳу субот шарти асосии пешрафти иқтисодӣ мебошад. Баъди барқарор гардидани ваҳдати миллӣ дар Тоҷикистон сохтмони роҳҳо, неругоҳҳо, мактабҳо, беморхонаҳо ва дигар иншооти муҳим вусъат ёфт. Ҳаҷми сармоягузорӣ афзоиш ёфта, имкониятҳои нави корӣ ба вуҷуд омаданд. Имрӯз Тоҷикистон дар самти рушди иқтисоди миллӣ қадамҳои устувор мегузорад. Пешрафти соҳаҳои энергетика, саноат ва кишоварзӣ маҳз дар фазои сулҳу оромӣ имконпазир гардид.

Ҷавонон ҳамчун неруи пешбарандаи ҷомеа дар таҳкими ваҳдати миллӣ нақши муҳим доранд. Аз ин рӯ, тарбияи онҳо дар рӯҳияи ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ аҳамияти махсус дорад. Ваҳдати миллӣ ба ҷавонон имкон медиҳад, ки дониш омӯзанд, касб интихоб намоянд ва дар рушди кишвар саҳми арзанда гузоранд. Имрӯз барои ҷавонон дар Тоҷикистон шароити мусоиди таҳсил ва рушд фароҳам оварда шудааст. Озмунҳо, барномаҳои таълимӣ ва имкониятҳои таҳсил дар дохил ва хориҷи кишвар ҷавононро ба донишандӯзӣ ва пешрафт ҳидоят менамоянд.

Фарҳанг низ яке аз омилҳои муҳими муттаҳидсозандаи ҷомеа мебошад. Анъанаҳои миллӣ, забон, адабиёт ва мусиқии тоҷикӣ ҳисси худшиносӣ ва ифтихори миллиро тақвият медиҳанд. Ҳамасола дар кишвар чорабиниҳои фарҳангӣ баргузор мегарданд, ки ба таҳкими дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ байни мардум мусоидат мекунанд. Осори шоирону нависандагони тоҷик низ дар тарбияи маънавии ҷомеа саҳми арзанда дошта, мардумро ба сулҳ, дӯстӣ ва эҳтироми якдигар даъват менамоянд.

Амнияти давлат аз суботу оромии ҷомеа вобастагии мустақим дорад. Вақте мардум муттаҳиданд, ҳеҷ гуна неруҳои бадхоҳ наметавонанд ба амнияти миллӣ таҳдид намоянд. Аз ин рӯ, ҳифз ва таҳкими ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванд мебошад. Имрӯз Тоҷикистон ҳамчун кишвари сулҳпарвар ва ташаббускор дар арсаи байналмилалӣ шинохта шудааст. Муносибатҳои дӯстона бо кишварҳои ҷаҳон ва сиёсати ҳамкориву ҳамгироӣ барои таҳкими мавқеи байналмилалии мамлакат мусоидат мекунанд.

Ваҳдати миллӣ бузургтарин дастоварди халқи тоҷик дар давраи истиқлолият ба шумор меравад. Он барои рушди иқтисод, фарҳанг, илм ва ҳаёти иҷтимоӣ заминаи мусоид фароҳам овардааст. Ҳар як шаҳрванд бояд барои ҳифз ва таҳкими сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ саҳми худро гузорад.

Танҳо бо ваҳдат, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми якдигар метавон Тоҷикистонро ба кишвари пешрафта, обод ва шукуфон табдил дод. Ваҳдати миллӣ рамзи ягонагӣ, дӯстӣ ва ояндаи дурахшони миллат мебошад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ ҳифзи сулҳу субот ва таҳкими ваҳдати миллӣ вазифаи муҳими ҷомеа ва кафили рушди устувори давлат ба ҳисоб меравад.

 

Шерматов ҒУЛОМҶОН,

ассистенти кафедраи низоми иттилоотӣ-инноватсионӣ дар иқтисодиёт