Артиши миллӣ ё неруҳои мусаллаҳ маҷмуи сохторҳо ва воҳидҳое мебошанд, ки барои ҳифзи давлат, амнияти миллӣ ва ҳимояи марзу буми кишвар ташкил шудаанд. Артиши миллӣ дар кишварҳои гуногун бо номи гуногун шинохта мешавад, вале вазифаҳои асосии он дар ҳама ҷо ба ҳам шабеҳ мебошанд.

Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон 23 феврал ҳамчун Рӯзи Артиши миллӣ ҷашн гирифта мешавад. Ин рӯз ба рамзи ифтихори миллӣ, қаҳрамонӣ ва саъйи мардуми тоҷик дар ҳифзи Ватан, озодӣ ва истиқлолияти кишвар бахшида шудааст. Артиши миллии Тоҷикистон дар таърихи кишвар нақши муҳим дорад ва ин рӯз барои ёдоварӣ аз хизматҳои сарбозону афсарон, ки барои ҳифзи истиқлолият ва амнияти Тоҷикистон талош мекунанд, бахшида шудааст.

Артиши миллӣ бо таҳдидҳо, монанди терроризм ва хатарҳои киберӣ рӯбарӯ мешавад. Ин таҳдидҳо метавонанд амнияти кишварро таҳдид кунанд ва Артиши миллӣ бояд омода бошад, ки чунин вазъият сари вақт бартараф карда шаванд. Бинобар ин, Артиши миллӣ дар таъмини амнияти кишвар нақши муҳим дорад ва барои рушди устувор ва пешрафти иҷтимоии кишвар зарур аст.

Артиши миллӣ ҳар кишварро дар нигоҳ доштани амният ва истиқлолияти худ хизмати муассир мерасонад. Ин на танҳо қудрат ва нерӯи ҳарбӣ, балки рамзи ифтихор, ватандӯстӣ ва муттаҳидии мардум низ буда, бо истифода аз таҷриба, таҳаввулот ва такмили дониши ҳарбӣ, метавонад дар ҳолатҳои хатар ва таҳдидҳо бар зидди кишвар, посбони арзишҳо ва манфиатҳои миллӣ гардад.

Ин ниҳод дар пешгирии хатарҳои хориҷӣ ва дохилӣ нақши муҳим дорад. Он бо омодагӣ ва таълимоти мунтазам, нерӯҳои худро барои муқобила бо таҳдидҳо тақвият дода, дар фароҳам овардани амният ва оромии кишвар саҳм мегирад.

Артиш рамзи ватандӯстӣ буда, сарбозон бо ифтихори хидмат кардан ба ватан, арзишҳои миллӣ ва фарҳанги кишварро ҳифз мекунанд. Ин эҳсоси ифтихор дар ҷомеа, хусусан дар байни насли навин, барқарор ва рушди ҳисси ватандӯстиро тақвият медиҳад. Натиҷаи ин корҳо халқро муттаҳид намуда, барои хидмат кардан дар Артиши миллӣ, одамон аз гуногуни этникӣ, динӣ ва фарҳангӣ ҷамъ мешаванд. Ин якҷоягӣ нишон медиҳад, ки дар вақти хатар, ҳамаи шаҳрвандон барои ҳимояи ватан якҷоанд.

Инчунин, ин ниҳоди давлатӣ метавонад ба рушди иқтисодии кишвар кумак расонида, ба рушди саноат ва технологияҳои нав дар кишвар замина фароҳам орад. Артиши миллӣ дар доираи созмонҳои байналмилалӣ ва ҳамкориҳои дуҷониба, дар мубориза бо хатарҳои глобалӣ, монанди терроризм ва гардиши ғайриқонунӣ хизмат мекунад. Ин ҳамкориҳо на танҳо барои таъмини амният, балки барои рушди муносибатҳои дипломатӣ низ муҳим мебошанд.

Артиши миллӣ на танҳо як сохтори ҳарбӣ, балки як нигоҳи фарҳангӣ ва иҷтимоӣ мебошад, ки боиси таҳкими истиқлолият, амният ва муттаҳидии кишвар мешавад. Низомҳои ҳарбӣ бояд пайваста такмил ёбанд, то ки бо талаботи замон ҳамоҳанг бошанд ва дар ниҳояти кор, ҳамеша барои хидмат ба ватан омода бошанд.

Исматулло ҶУМАЕВ,

эдвайзер оид ба тарбияи факултети ҳисобдорӣ ва омори ДДМИТ