Наврӯз яке аз қадимтарин ва муқаддастарин ҷашнҳои мардумони форсизабон мебошад. Ин ҷашн рамзи эҳёи табиат, оғози баҳор ва соли нави хуршедӣ ба ҳисоб меравад. Наврӯз ҳамасола рӯзи 21 март ҷашн гирифта мешавад, вақте ки шабу рӯз баробар мегарданд. Барои мардум ин рӯз на танҳо оғози баҳор, балки оғози умеду орзуҳои нав аст.

Наврӯзро бо боварӣ метавон ҷашни сулҳу дӯстӣ номид. Дар ин рӯз мардум кӯшиш мекунанд, ки кинаву адоватро фаромӯш кунанд ва бо дили пок ба истиқболи соли нав раванд. Одамон ба дидорбинии ҳамдигар мераванд, дӯстону наздиконро табрик мегӯянд ва барои якдигар саломатӣ, бахту саодат ва зиндагии осоишта орзу мекунанд.

Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҷашни Наврӯз бо шукӯҳу шаҳомати хос баргузор мешавад. Пеш аз фаро расидани ҷашн мардум хонаҳоро тоза мекунанд, либосҳои нав мепӯшанд ва барои омадани баҳор омодагӣ мебинанд. Ин амалҳо рамзи покӣ, навшавӣ ва оғози зиндагии нав мебошад.

Яке аз анъанаҳои зебои Наврӯз пухтани таомҳои миллӣ аст. Аз ҷумла, мардум суманак, оши палав ва дигар хӯрокҳои лазиз омода мекунанд. Суманак рамзи баракат, фаровонӣ ва зиндагии нек мебошад. Дар вақти пухтани суманак занҳо гирди дег ҷамъ шуда, суруд мехонанд ва орзуҳои нек мекунанд.

Дар рӯзҳои Наврӯз, инчунин бозиҳои миллӣ, рақсу суруд ва чорабиниҳои фарҳангӣ доир мегарданд. Ҷавонон ва калонсолон якҷо шодию нишот мекунанд. Ин ҷашн мардумро ба ваҳдат, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ даъват мекунад.

Хулоса, Наврӯз ҷашни сулҳ, дӯстӣ ва муҳаббат байни инсонҳо мебошад. Он ба мардум ёдрас мекунад, ки зиндагӣ бо меҳрубонӣ, эҳтиром ва ҳамдигарфаҳмӣ зебо мегардад. Барои ҳар як инсон Наврӯз рамзи шодмонӣ, умед ва оғози зиндагии нав аст.

Маҳлиё ХОЛНАЗАРОВА,

донишҷӯйи курси 4 ихтисоси кори бонкии факултети молия ва қарзи ДДМИТ