Ҳар сол, вақте ки баҳор ба авҷи шукуфоии худ мерасад ва нафаси тозаву зиндабахш дар кӯчаву хиёбонҳои кишвар мевазад, Тоҷикистон яке аз санаҳои муҳимми худ Рӯзи ҷавононро бо шукӯҳ ва ифтихори хос таҷлил мекунад. Ин ид танҳо як санаи одии тақвимӣ ё анъанаи расмии давлатӣ нест. Ин падида овози зинда, набзи устувор ва ҷараёни наслест, ки имрӯзро месозад ва фардоро аз рӯйи орзуву талошҳои худ тарҳрезӣ мекунад.

Тоҷикистон бо доштани чунин насли ҷавон на танҳо фахр мекунад, балки ба онҳо ҳамчун ба муҳаррики асосии пешрафти ҷомеа такя менамояд. Агар ба воқеияти имрӯза назар андозем, тақрибан 65 фоизи аҳолии кишвари моро ҷавонон ташкил медиҳанд ва ин рақам худаш шаҳодати як қувваи бузурги демографиву зеҳнист.

Вақте мо дар шароити кунунӣ дар бораи "қувва" сухан мегӯем, маънои ин калима тамоман дигар мешавад. Ин қувва дигар на дар мушти қавӣ ё зӯрии ҷисмӣ, балки дар қудрати ақл, устувории ирода, саводи муосир ва муҳаббати поки насли нав ба Ватан зуҳур мекунад. Ҷавон касест, ки ба оянда нигоҳ мекунад ва ҳеҷ гоҳ намегӯяд "ин ғайриимкон аст", балки ҳамеша мепурсад: "Чӣ тавр ва бо кадом усул инро имконпазир кунем?". Маҳз ҳамин тарзи фикрронӣ ҷавонони моро водор месозад, ки дар соҳаҳои гуногун, аз идоракунии давлатӣ ва иқтисод то илму варзиш пешсаф бошанд.

Неруи зеҳнии ҷавонон имрӯз ба сипари боэътимоде табдил ёфтааст, ки ҷомеаро аз хатарҳои ҷаҳонишавӣ ва мафкураҳои бегона ҳифз менамояд.
Имрӯз ҷаҳони муосир ба он кишварҳое тааллуқ дорад, ки ҷавонони пурэҷоду навоварашон беҳтарин ғояҳои илмиро ба амал мубаддал месозанд. Ҷавонони тоҷик низ аз ин раванди умумиҷаҳонӣ дар канор нестанд. Онҳо дар соҳаҳои технологияҳои иттилоотӣ, тиб, маориф ва санъат ба дастовардҳои назаррас ноил шуда истодаанд. Инноватсия ва рақамикунонӣ барои мо дигар як чизи дастраси боҳашамат ё "люкс" нест, балки зарурати ҳаётист. Стартапҳои ватанӣ рӯз то рӯз меафзоянд, барномасозони ҷавони мо ба бозорҳои байналмилалӣ роҳ меёбанд ва ихтироъкорони наврас бо лоиҳаҳои худ номи Тоҷикистонро дар арсаи ҷаҳонӣ баланд мебардоранд.

Ояндаи рақамии Тоҷикистон маҳз дар дасти ҳамин насли соҳибмаърифат аст. Аз мактаби дурдасти кӯҳистон то марказҳои калони технологии пойтахт ҳар ҷавоне, ки кодро меомӯзад ва аввалин сатри барномаро менависад, барои дигарон намунаи мусбат мегардад. Аммо ватандӯстии воқеӣ ҳеҷ гоҳ дар шиорҳои баланд ё суханҳои зебои рӯиву зоҳирӣ нест. Он дар амали ҳаррӯза, заҳмати содиқона ва масъулияти шаҳрвандӣ зоҳир мешавад. Он ҷавоне, ки шабҳо болои китоб рӯз мекунад, он духтаре, ки бо орзуҳои бузург мактабу донишгоҳро хатм менамояд, онҳо аллакай дар ҳоли сохтани оянда ҳастанд. Ҳар як китоби хондашуда ва ҳар як забони хориҷии омӯхташуда хиштест дар бинои Тоҷикистони фардо.

Дар ҳамин ҳол, он ихтисосманде, ки пас аз таҳсил ё кор дар хориҷа, бо ҷомадони пур аз дониш ва таҷрибаҳои муосири ҷаҳонӣ ба Ватан бармегардад, то ба халқи худ хизмат кунад, намунаи олии ватандӯстии амалӣ мебошад. Онҳо Тоҷикистонро на танҳо дар шиноснома, балки дар қалби худ нигоҳ медоранд. Насли нав мунтазири шароит намемонад, балки худаш шароитро месозад, тиҷорати хурд таъсис дода, корхонаҳоро рақамӣ мекунад ва лоиҳаҳои иҷтимоӣ меофарад.

Рӯзи ҷавонон барои мо ёдоварист, ки оянда маҳз аз лаҳзаи ҳозир оғоз мешавад. Рӯзи ҷавонон танҳо рӯзи ҷашну хурсандӣ нест, балки як фурсати муносиби таҳлили роҳи тайшуда ва нақшарезии уфуқҳои нав аст. Имрӯз давлат ба мо шароити васеъ фароҳам овардааст ва ҷавоб ба ин ғамхориҳо бояд танҳо заҳмату хониши аъло ва иқдомҳои созанда бошад.

Эй ҷавонони Тоҷикистон! Замони мо, замони нишон додани истеъдод ва иродаи мо фаро расидааст. Бо дониши замон, бо иродаи мисли кӯҳҳои баланду устувор ва бо ишқи поки Ватан ба пеш қадам занем. Фардои ин кишвари шукуфон дар дасти мост, биёед рӯшноии умед ва ифтихори Тоҷикистони азиз бошем!

 

Умедҷон АЗИЗОВ,

барандаи Ҷоизаи Раиси шаҳри Душанбе