ПЕШВОИ МИЛЛАТ - РАМЗИ ВАҲДАТУ САРҶАМЪИИ КИШВАРИ МО
Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон яке аз санаҳои муҳими таърихию сиёсӣ дар ҳаёти ҷомеаи мо ба шумор рафта, рамзи эҳтиром ба давлатдорӣ, ваҳдати миллӣ, сулҳу субот ва қадршиносии хизматҳои арзанда дар роҳи таҳкими истиқлолияти давлатӣ мебошад. Ин сана моро водор месозад, ки ба роҳи тайкардаи кишвари азизамон назар афканем, дастовардҳои даврони соҳибистиқлолиро қадр намоем ва барои ояндаи боз ҳам ободу пешрафтаи Тоҷикистон масъулияти бештар эҳсос кунем.
Истиқлолияти давлатӣ барои миллати тоҷик имконияти таърихии бунёди давлати соҳибихтиёр, муайян намудани роҳи мустақили рушди сиёсиву иқтисодӣ ва эҳёи арзишҳои миллиро фароҳам овард. Аммо солҳои аввали соҳибистиқлолӣ барои Тоҷикистон давраи ниҳоят мураккаб ва сарнавиштсоз буданд. Ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ, буҳрони сиёсиву иқтисодӣ ва мушкилоти иҷтимоӣ ҷомеаро ба вазъияти душвор рӯ ба рӯ намуданд. Дар чунин шароити ҳассос масъалаи барқарор намудани сулҳу субот, ҳифзи ягонагии давлат ва муттаҳид сохтани мардуми кишвар аҳаммияти аввалиндараҷа пайдо кард.
Бо баргузории Иҷлосияи XVI Шурои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанд марҳилаи нави давлатсозӣ оғоз гардид. Ин иҷлосия дар таърихи навини давлатдории тоҷикон ҳамчун рӯйдоди муҳимми сиёсӣ сабт гардида, барои барқарор намудани сохти конститутсионӣ, таҳкими пояҳои давлатдорӣ ва расидан ба сулҳу ваҳдати миллӣ замина гузошт. Минбаъд бо талошҳои пайвастаи роҳбарияти давлат ва иштироки фаъолонаи тамоми қишрҳои ҷомеа раванди барқарорсозии сулҳу субот ва таҳкими ваҳдати миллӣ идома ёфт.
Имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол дар арсаи байналмилалӣ мавқеи муайян ва эътибори хосса дошта, дар самтҳои гуногуни сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ ба дастовардҳои назаррас ноил гардидааст. Бунёду таҷдиди роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, корхонаҳои истеҳсолӣ ва дигар иншооти муҳим аз ҷумлаи нишонаҳои рушди кишвар мебошанд. Ҳамаи ин дастовардҳо дар заминаи сулҳу субот, меҳнати содиқонаи мардум ва талошҳои созанда барои ободии Ватан ба даст омадаанд.
Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва тағйирёбии босуръати муносибатҳои сиёсиву иқтисодӣ нақши роҳбарияти давлат дар муайян намудани самтҳои стратегии рушди кишвар хеле муҳим мебошад. Тоҷикистон бо ташаббусҳои созандаи худ дар масъалаҳои обу иқлим, ҳифзи пиряхҳо, истифодаи оқилонаи захираҳои табиӣ ва таъмини рушди устувор дар сатҳи байналмилалӣ мавқеи фаъол дорад. Ин ташаббусҳо на танҳо манфиатҳои миллии кишварро ифода мекунанд, балки ба ҳалли масъалаҳои муҳими ҷаҳонӣ низ мусоидат менамоянд.
Яке аз самтҳои муҳимми сиёсати иҷтимоии давлат рушди соҳаи маориф, баланд бардоштани сатҳи дониш, маърифат ва ҷаҳонбинии насли ҷавон мебошад. Зеро ояндаи ҳар як давлат аз сатҳи дониш, маърифати сиёсӣ, фарҳанги ҳуқуқӣ ва масъулияти шаҳрвандии ҷавонони он вобастагии мустақим дорад. Ҷавонон ҳамчун неруи созанда ва пешбарандаи ҷомеа бояд дар роҳи омӯзиши илмҳои муосир, азхудкунии технологияҳои рақамӣ, касбомӯзӣ ва рушди тафаккури созанда саҳми арзандаи худро гузоранд.
Дар ин раванд муассисаҳои таҳсилоти олии касбӣ ва миёнаи касбӣ нақши муҳим доранд. Донишҷӯён бояд на танҳо донишҳои назариявиро аз худ намоянд, балки ҳамчун шахсиятҳои масъулиятшинос, ватандӯст, дорои одоби ҳамида ва ҳисси баланди худшиносии миллӣ ташаккул ёбанд. Ҳамзамон, фароҳам овардани шароити мусоиди зисту таҳсил дар хобгоҳҳои донишҷӯён яке аз самтҳои муҳими дастгирии иҷтимоии ҷавонон ба ҳисоб меравад. Муҳити солими маънавӣ, риояи тартибу интизом, эҳтироми ҳамдигар ва муносибати неки байни донишҷӯён барои ташаккули шахсияти комил заминаи мусоид фароҳам меорад.
Мо, кормандони соҳаи маориф ва масъулони муассисаҳои таълимӣ, вазифадорем, ки дар тарбияи насли наврасу ҷавон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, қонунгузорӣ ва рамзҳои давлатӣ саҳми назаррас гузорем. Хусусан, дар муҳити хобгоҳҳои донишҷӯён бояд фазои дӯстиву рафоқат, ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми калонсолон ва масъулиятшиносӣ ҳукмфармо бошад. Зеро тарбияи ҷавонони соҳибмаърифат, худогоҳ ва дорои ҷаҳонбинии солим яке аз омилҳои муҳимми таҳкими давлатдории миллӣ ва таъмини ояндаи дурахшони кишвар мебошад.
Рӯзи Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон танҳо як санаи тақвимӣ нест, балки фурсати муносиб барои арҷгузорӣ ба давлату давлатдорӣ, таҳкими худшиносии миллӣ ва дарки масъулияти ҳар як шаҳрванд дар назди Ватан мебошад. Ин рӯз моро водор месозад, ки сулҳу суботро ҳамчун арзиши бебаҳои миллӣ ҳифз намоем, ба дастовардҳои даврони истиқлолият арҷ гузорем ва бо меҳнати софдилона дар ободии диёри азизамон саҳми арзандаи худро гузорем.
Боварии комил дорем, ки бо муттаҳидӣ, ваҳдати миллӣ, эҳтиром ба арзишҳои таърихию фарҳангӣ ва заҳмати созандаи ҳар як шаҳрванди кишвар Тоҷикистони азиз боз ҳам рушд намуда, ба давлати пешрафта, обод ва дорои имкониятҳои васеи иқтисодиву иҷтимоӣ табдил хоҳад ёфт.
Зуҳуриддин МУХТОРОВ,
коменданти хобгоҳи №2-и ДДМИТ
Тоҷ
Рус
Eng