Масъулияти шаҳрвандӣ маънои онро дорад, ки шахс дарк мекунад амалҳои ӯ метавонад ба дигарон таъсир расонад. Аз ин рӯ, худогоҳӣ ва виҷдони солим пояи ҷомеаи устувор аст.

Хиёнат ба миллат амалест, ки метавонад ба субот ва пешрафти ҷомеа таъсири манфӣ расонад. Аммо беҳтарин посух ба ҳар гуна таҳдид ваҳдат, маърифат ва фаъолияти созандаи шаҳрвандон мебошад.

Ояндаи кишвар аз сатҳи худшиносӣ, дониш ва масъулияти ҳар яки мо вобаста аст. Агар ҷомеа бар пояи эҳтиром, адолат ва ҳамдигарфаҳмӣ бунёд гардад, ҳеҷ гуна омилҳои манфӣ наметавонанд онро заиф созанд. Садоқат ба миллат, пеш аз ҳама, садоқат ба виҷдон, ба ҳақиқат ва ба ояндаи наслҳои баъдӣ мебошад.

Миллат мафҳуми муқаддасест, ки дар худ таърих, фарҳанг, забон, арзишҳо ва ормонҳои наслҳоро муттаҳид месозад. Ҳар як миллат барои расидан ба истиқлол, субот ва рушд роҳи тӯлонӣ ва пурпечутобро тай мекунад. Дар ин раванд, омилҳои гуногун метавонанд ба пешрафт ё ақибмонӣ таъсир расонанд. Яке аз хатарноктарин омилҳо хиёнат ба манфиатҳои миллӣ мебошад.

Хиёнат на танҳо амалест зидди давлат, балки зарбае ба эътимоди ҷомеа, ваҳдат ва суботи иҷтимоӣ аст. Дар шароити ҷаҳонишавӣ, ки иттилоот бо суръати баланд паҳн мегардад ва муборизаҳои геосиёсӣ шиддат мегиранд, масъалаи ҳифзи манфиатҳои миллӣ аҳамияти бештар касб мекунад.

Хиёнат ба миллат, пеш аз ҳама, поймол намудани манфиатҳои умумимиллӣ ба хотири ҳадафҳои шахсӣ ё гурӯҳӣ мебошад. Ин метавонад дар шаклҳои гуногун зуҳур кунад:

Муҳим аст таъкид шавад, ки танқид ва андешаи мухталиф худ аз худ хиёнат нестанд. Ҷомеаи солим бояд гуногунандеширо қабул намояд. Аммо вақте ки амалҳо қасдан ба заиф сохтани пояҳои давлатдорӣ равона мешаванд, он гоҳ масъалаи масъулияти шаҳрвандӣ ба миён меояд.

Таърих нишон медиҳад, ки миллатҳое, ки ваҳдати дохилии худро ҳифз кардаанд, тавонистаанд аз имтиҳонҳои сахт гузаранд. Баръакс, ҷомеаҳое, ки ба ихтилофи дохилӣ гирифтор шудаанд, аксаран ба заъф ва вобастагӣ дучор гардидаанд.

Дар бисёр мавридҳо, омилҳои беруна танҳо замоне таъсири ҷиддӣ мерасонанд, ки заминаи дохилӣ барои ихтилоф мавҷуд бошад. Аз ин рӯ, таҳкими ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми арзишҳои муштарак кафили суботи дарозмуддат мебошад.

Ҷавонон неруи пешбарандаи ҷомеа мебошанд. Ояндаи ҳар миллат аз маърифат, худшиносӣ ва фаъолнокии насли ҷавон вобаста аст. Агар ҷавонон дорои ҷаҳонбинии солим, дониши муосир ва ҳисси баланди масъулият бошанд, ҷомеа устувор мемонад.

Баланд бардоштани сатҳи маърифати сиёсӣ, эҳтиром ба қонун, рушди тафаккури интиқодӣ ва иштироки фаъол дар ҳаёти ҷамъиятӣ аз вазифаҳои муҳими насли ҷавон аст.

Ваҳдат мафҳумест, ки фаротар аз шиор аст. Он дар эҳтироми гуногунандешӣ, таҳаммулпазирӣ ва ҳамкорӣ ифода меёбад. Ҷомеае, ки дар он муколамаи созанда вуҷуд дорад, камтар ба таъсири манфии беруна дучор мегардад.

Акобирзода Абутолиби Мирзоҳимат,

ассистенти кафедраи иқтисоди корхонаҳо ва соҳибкорӣ