Ҷашну маросим дар ҳаёти ҳар як миллат ҷойгоҳи махсус доранд. Онҳо қисми муҳими фарҳанг, анъана ва таърихи мардум ба ҳисоб мераванд. Мардуми тоҷик аз қадим ба баргузории тӯю маъракаҳо, ҷашнҳои миллӣ, маросимҳои оилавӣ ва дигар чорабиниҳои фарҳангӣ таваҷҷуҳи зиёд зоҳир мекарданд. Аммо дар баробари ин, гузаронидани баъзе маросимҳо бо хароҷоти зиёд ва мушкилоти иқтисодӣ ҳамроҳ мешуд. Аз ин сабаб, масъалаи ба низом даровардани ҷашну маросим аҳамияти муҳим пайдо кардааст.

Танзими ҷашну маросим, пеш аз ҳама, ба низом даровардани маъракаҳо ва пешгирӣ намудани исрофкорӣ равона шудааст. Мақсади асосии он аз он иборат аст, ки шаҳрвандон ҳангоми гузаронидани тӯю маъракаҳо ба хароҷоти аз ҳад зиёд роҳ надиҳанд ва имкониятҳои иқтисодии худро ба назар гиранд.

Дар ҷомеа баъзан одамон барои баргузор намудани маъракаҳои бошукӯҳ худро вазифадор ҳис мекунанд, ки маблағи зиёд сарф намоянд. Ҳатто баъзе оилаҳо барои гузаронидани тӯй ба қарз рӯ меоранд. Ин ҳолат метавонад ба вазъи иқтисодии оила таъсири манфӣ расонад. Аз ин рӯ, риояи меъёрҳои муайян метавонад ба кам шудани хароҷоти нолозим ва беҳтар гардидани вазъи молиявии оилаҳо мусоидат намояд.

Ҷиҳати дигари муҳими танзими ҷашну маросим эҳтиром ба вақти шаҳрвандон мебошад. Маъракаҳои аз ҳад зиёд тулонӣ метавонанд вақти зиёди меҳмонон ва соҳибони маъракаро гиранд. Баргузории маросимҳо дар доираи муносиб ва бо риояи тартибот имкон медиҳад, ки одамон ҳам анъанаҳои худро нигоҳ доранд ва ҳам вақти худро самаранок истифода баранд.

Танзими ҷашну маросим маънои аз байн бурдани фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ нест. Баръакс, он метавонад барои нигоҳ доштани маънои аслии ҷашну маросимҳо мусоидат намояд. Ҷашн бояд, пеш аз ҳама, воситаи ба ҳам овардани одамон, таҳкими муносибатҳои хешутаборӣ ва эҳтироми арзишҳои миллӣ бошад, на сабаби рақобат дар хароҷот.

Дар шароити имрӯза истифодаи оқилонаи маблағ аҳамияти калон дорад. Маблағе, ки барои хароҷоти нолозими маърака сарф намешавад, метавонад барои таълиму тарбияи фарзандон, беҳтар намудани шароити зиндагӣ, табобат, сохтмони хона ё дигар эҳтиёҷоти муҳими оила истифода шавад.

Танзими ҷашну маросим яке аз масъалаҳои муҳими ҳаёти иҷтимоӣ ба ҳисоб меравад. Риояи тартибот, пешгирӣ намудани исрофкорӣ ва истифодаи оқилонаи имкониятҳои иқтисодӣ метавонад ба беҳтар шудани зиндагии оилаҳо мусоидат кунад. Ҳамзамон, ҳар як шахс бояд ба анъанаҳои миллӣ эҳтиром гузошта, кӯшиш намояд, ки ҷашну маросимро бо фарҳанг, одоб ва масъулият баргузор намояд.

Зиндагии осуда танҳо бо баргузории маъракаҳои калон муайян намешавад. Муҳим он аст, ки дар ҷомеа ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтиром, сарфакорӣ ва эҳсоси масъулият вуҷуд дошта бошад. Танзими дурусти ҷашну маросим метавонад барои ба вуҷуд овардани чунин муҳит саҳми муносиб гузорад.

 

Гулрухсор ҲАБИБОВА,

ассистенти кафедра андозбандӣ ва суғуртаи ДДМИТ