Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои бузургтарини давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон ба шумор меравад. Маҳз ба шарофати ваҳдат, сулҳу субот ва ҳамдигарфаҳмӣ мардуми тоҷик тавонистанд кишварро аз мушкилиҳои солҳои аввали истиқлолият раҳо намуда, барои рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ заминаи мусоид фароҳам оваранд.

Рӯзи 27 июни соли 1997 дар таърихи навини Тоҷикистон ҳамчун рӯзи сарнавиштсоз сабт гардид. Дар ин рӯз Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки он барои барқарор гардидани сулҳ ва ваҳдати миллӣ замина гузошт. Аз ҳамон вақт инҷониб ҳар сол Рӯзи Ваҳдати миллӣ ҳамчун ҷашни муҳими давлатӣ таҷлил карда мешавад.
Ваҳдати миллӣ рамзи ягонагӣ, дӯстӣ ва ҳамбастагии тамоми сокинони кишвар мебошад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва таҳдидҳои гуногуни муосир ҳифзи ваҳдат вазифаи ҳар як шаҳрванди ватандӯст аст. Ҷавонон ҳамчун неруи пешбарандаи ҷомеа бояд дар руҳияи ватандӯстӣ, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва арҷгузорӣ ба сулҳу субот тарбия ёбанд.
Имрӯз Тоҷикистон ба шарофати сулҳу ваҳдат дар роҳи рушди устувор қарор дорад. Бунёди роҳҳо, неругоҳҳо, муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ, инчунин пешрафти соҳаҳои гуногуни иқтисодиёт самараи сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ мебошанд.

Ваҳдати миллӣ дастоварди бузурги мардуми Тоҷикистон буда, ҳифз ва таҳкими он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад. Танҳо дар фазои сулҳу ҳамдигарфаҳмӣ метавон ба рушди устувор, зиндагии шоиста ва ояндаи дурахшон ноил гардид.
Ваҳдати миллӣ — кафили сулҳ, субот ва пешрафти Тоҷикистон!

Ваҳдати миллӣ яке аз арзишҳои муқаддас ва дастовардҳои бузурги ҳар як миллат ба шумор меравад. Он рамзи ҳамдигарфаҳмӣ, ҳамбастагӣ ва ягонагии мардум буда, барои рушди давлат ва зиндагии осоиштаи шаҳрвандон заминаи устувор фароҳам меорад. Барои мардуми Тоҷикистон ваҳдати миллӣ аҳамияти махсус дорад, зеро маҳз тавассути он сулҳу субот дар кишвар барқарор гардида, шароити мусоид барои пешрафти иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ муҳайё шуд.

Пас аз ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ Тоҷикистон ба мушкилоти зиёде рӯ ба рӯ гардид. Ҷанги шаҳрвандӣ, ки солҳои навадуми асри гузашта сар зад, ба ҳаёти мардум ва иқтисодиёти кишвар зарари калон расонд. Дар чунин шароити душвор зарурати ба ҳам овардани мардум ва барқарор намудани сулҳу оромӣ пеш омад. Бо талошҳои фарзандони содиқи миллат ва иродаи қавии мардуми кишвар Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки барои таҳкими ваҳдати миллӣ заминаи устувор гузошт.

Ваҳдати миллӣ маънои танҳо дар як сарзамин зиндагӣ карданро надорад. Он пеш аз ҳама эҳтироми якдигар, таҳаммулпазирӣ, ҳамкорӣ ва садоқат ба манфиатҳои умумии давлатро дар бар мегирад. Вақте ки шаҳрвандон новобаста аз миллат, забон, дин ё ақидаҳои сиёсӣ барои ободии Ватан саъю кӯшиш мекунанд, ҷомеа ба пешрафт ноил мегардад. Аз ин рӯ, ваҳдат яке аз омилҳои асосии пойдории давлат ва рушди ҷомеа мебошад.

Имрӯз натиҷаҳои ваҳдати миллӣ дар тамоми соҳаҳои ҳаёти кишвар ба назар мерасанд. Дар Тоҷикистон садҳо муассисаҳои таълимӣ, беморхонаҳо, роҳҳо, пулҳо ва иншооти муҳими иқтисодӣ бунёд шудаанд. Сатҳи зиндагии мардум тадриҷан беҳтар гардида, имкониятҳои нав барои таҳсил, меҳнат ва фаъолияти соҳибкорӣ фароҳам омадаанд. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳсули сулҳу оромӣ ва ҳамбастагии мардум мебошанд.

Нақши ҷавонон дар таҳкими ваҳдати миллӣ хеле муҳим аст. Насли ҷавон бояд таърихит кишварро омӯзад, арзиши сулҳу оромиро дарк намояд ва барои ҳифзи манфиатҳои миллӣ саҳм гузорад. Ҷавонон ҳамчун неруи созандаи ҷомеа вазифадоранд, ки бо дониш, фарҳанги баланд ва меҳнати софдилона дар ободии Ватан иштирок намоянд. Ҳамчунин онҳо бояд аз таъсири ғояҳои ифротӣ ва ҷудоиандозӣ дур бошанд ва барои таҳкими дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ талош кунанд.

Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва рушди босуръати технологияҳои иттилоотӣ ҳифзи ваҳдати миллӣ боз ҳам аҳамияти бештар пайдо мекунад. Имрӯз ҳар як шаҳрванд бояд дарк намояд, ки субот ва амнияти кишвар аз ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми байниҳамдигарӣ вобаста аст. Танҳо дар фазои сулҳу ваҳдат метавон ба ҳадафҳои бузурги миллӣ расид ва барои наслҳои оянда ҷомеаи пешрафтаву ободро мерос гузошт.

Ваҳдати миллӣ бузургтарин неъмат ва сарвати бебаҳои ҳар як давлат мебошад. Он асоси сулҳу оромӣ, рушди иқтисодӣ ва пешрафти фарҳангии ҷомеа аст. Барои ҳифз ва таҳкими ин арзиши муқаддас ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон бояд масъулияти худро эҳсос намояд ва дар роҳи ободии Ватан саҳм гузорад. Танҳо бо ваҳдату ҳамбастагӣ метавон Тоҷикистони азизро ба кишвари боз ҳам пешрафта, обод ва шукуфон табдил дод.

 

Азизулло АБДУҒАНИЗОДА,

муовини декан оид ба тарбияи факултети иқтисоди рақамӣ ва технологияҳои инноватсионӣ