Зан-модар чароғи хонадон, сарчашмаи меҳру муҳаббат ва пояи устувори ҷомеа мебошад. Аз оғози ҳастии башарият то имрӯз нақши зан дар тарбия, парвариш ва ба камол расонидани фарзандон хеле бузург аст. Модар аввалин омӯзгор, роҳнамо ва пуштибони фарзанд мебошад. Маҳз бо меҳру навозиш, сухани нарм ва насиҳати оқилонаи ӯ насли солим ва покмазмун ба воя мерасад.

Модар ибтидои ҳаёт аст ва зан табиатан барои парасторӣ, ҳидоят ва нигоҳубини оила офарида шудааст. Дар фарҳанги мо эҳтиром ба зан ва модар аз давраҳои қадим шакл гирифта, то имрӯз мақоми модар бисёр баланд арзёбӣ мегардад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо таъкид намудаанд: «Эҳтиром ва қадршиносии зан-модар қарзи фарзандӣ ва шаҳрвандии ҳар яки мост».

Ин суханон шаҳодат медиҳанд, ки давлат ва ҷомеа ба мақоми зан арҷ мегузоранд. Дар таърихи тоҷикон низ модарон ҳамчун сарчашмаи меҳру покизагӣ ва мустаҳкамкунандаи оила шинохта шудаанд. Дар яке аз анъанаҳои қадим омадааст: «Зане, ки фарзандро ба роҳи рост раҳнамоӣ мекунад, ҷомеаро рушд медиҳад».

Модар бо сабру таҳаммул, меҳнати ҳалол ва ғамхориҳои шабонарӯзӣ фарзандро ба роҳи рост ҳидоят мекунад. Ӯ барои ояндаи неки фарзанд азизтарин неъмат - вақти худро дареғ намедорад. Агар ҷомеа мехоҳад пешрафта ва обод бошад, бояд ба тарбия ва мақоми зан-модар таваҷҷуҳи ҷиддӣ зоҳир намояд.

Имрӯз занон на танҳо дар оила, балки дар тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа маориф, фарҳанг, иқтисод ва сиёсат фаъолона иштирок мекунанд. Онҳо дар баробари мардон барои рушди кишвар саҳми арзанда мегузоранд. Аммо новобаста ба вазифа ва касб барои ҳар зан муқаддастарин ном модар аст. Чуноне ки яке аз афсонаву ҳикматҳои қадим таъкид мекунад: «Зан - сарчашмаи ҳаёт ва меҳрубонӣ аст, ки бе ӯ оила мисли чароғи хомӯш аст.

Зан-модар нишонаи зебоӣ ва муҳаббат аст. Ӯ олиҳаи зиндагӣ, сарчашмаи меҳрубонӣ ва пайванди устувори оила мебошад. Аз модари худ сипос бигӯ, эҳтиром ва муҳаббат зоҳир намо, зеро дунё бо муҳаббати ӯ зеботар мегардад.

Зан-модар рамзи зиндагӣ, меҳр ва фидокорист. Қадршиносӣ ва эҳтироми ӯ бояд на танҳо дар як рӯз, балки ҳамеша дар дилу қалби мо ҷой дошта бошад. Чунон ки гуфтаанд: «Биҳишт зери қудуми модарон аст».

Дар охир бояд хотирнишон намуд, ки тарбияи фарзанд ва эҳтироми модар на танҳо вазифаи шахсӣ, балки бурди ҷомеа ва пешрафти давлат мебошад. Ҳар як меҳрубонӣ, эҳтиром ва ғамхорӣ нисбати модар дар ҳаёт ва рушд ҳисси қавии инсониятро тақвият медиҳад.

Эраҷи МАҲМАД,

эдвайзер оид ба таълими факултети менеҷмент ва ҳуқуқи иқтисодӣ

Шаҳноза МИРЗОЕВА,

оператор-ҳуҷҷатнигори факултети менеҷмент ва ҳуқуқи иқтисодӣ